Albert Einstein o roli Kościoła podczas rządów Hitlera (tygodnik „Time” z 1940 r.):

„Ponad 80 proc. więźniów [niemieckich] obozów koncentracyjnych to nie Żydzi, ale chrześcijanie, a największa pochwała dla ducha niemieckich chrześcijan pochodzi od Żyda i agnostyka (por. „Time” z 23 IX 1940 r.) – światowej sławy naukowca, Alberta Einsteina.

Einstein mówi: «Kiedy do Niemiec zawitała [hitlerowska] rewolucja, jako miłośnik wolności z nadzieją oczekiwałem, że uniwersytety obronią wolność; wiedziałem, że zawsze chlubiły się oddaniem sprawie prawdy. Ale nie, uniwersytety zostały natychmiast uciszone.

Potem spodziewałem się tego po wielkich wydawcach gazet, których płomienne artykuły wstępne w minionych dniach zapewniały o ich umiłowaniu wolności. Ale i oni, jak uniwersytety, zostali uciszeni w kilka tygodni […].

Tylko Kościół twardo przeciwstawia się akcji zdeptania prawdy przez Hitlera. Nigdy wcześniej specjalnie nie przejmowałem się Kościołem, ale teraz czuję wielkie oddanie i podziw, ponieważ tylko Kościół ma odwagę i wytrwałość, aby stać po stronie intelektualnej prawdy i moralnej wolności. Zostałem zmuszony do przyznania: czym dawniej gardziłem, teraz chwalę bez miary»”[1].

Rabin Maurice Perlzweig, przedstawiciel Światowego Kongresu Żydów (list z 18 II 1944 r. do delegata apostolskiego w Waszyngtonie, Amleto Cicognaniego):

„Wielokrotne interwencje Ojca Świętego [Piusa XII] na rzecz żydowskich wspólnot w Europie wzbudziły najgłębsze uczucia podziwu i wdzięczności ze strony Żydów na całym świecie”.

Główny rabin Rumunii, Alexander Safran (list z 7 IV 1944 r. do nuncjusza apostolskiego w Rumunii, Andrea Cassulo):

„W najtrudniejszych godzinach Żydów w Rumunii hojna pomoc Stolicy Apostolskiej odegrała decydującą i zbawienną rolę. Niełatwo znaleźć nam słowa, aby wyrazić ciepło i pociechę, jakie odczuliśmy wskutek zainteresowania Ojca Świętego [Piusa XII]. […] Rumuńscy Żydzi nigdy nie zapomną tych faktów o historycznym znaczeniu”.

Główny rabin brytyjskiego mandatu nad Palestyną, Isaac Herzog (marzec 1945 r.):

„Lud Izraela nigdy nie zapomni, co Jego Świątobliwość [Pius XII] i jego znakomici przedstawiciele, natchnieni odwiecznymi zasadami religii, które tworzą podstawy prawdziwej cywilizacji, czyni dla naszych nieszczęsnych braci i sióstr w tej najtragiczniejszej chwili naszej historii, co jest żywym dowodem Opatrzności Bożej”.

Raphael Cantoni, kierownik Włosko-Żydowskiego Komitetu Pomocy (1945 r.):

„Kościół i papież chronili Żydów tak samo, jak chroniliby chrześcijan […]. Sześć milionów moich współwyznawców zostało zamordowanych przez hitlerowców, ale mogło być o wiele więcej ofiar, gdyby nie skuteczne interwencje Piusa XII”.

Israel Zolli, były główny rabin Rzymu (1948 r.):

„To, co uczynił Watykan, zapisze się niezatartymi i wiecznymi literami w naszych sercach. Księża, a nawet wysocy dostojnicy Kościoła dokonywali czynów, które na zawsze pozostaną chlubą katolicyzmu”.

Elio Toaff, główny rabin Rzymu (1951 r.):

„Nikt nie potrafi lepiej od nas ocenić wielkiej życzliwości, przepełnionej współczuciem i wielkodusznością, jaką okazał papież [Pius XII] w straszliwych latach prześladowań i terroru, kiedy wydawało się, że nie ma już dla nas ucieczki”.

Golda Meir, premier Izraela, kondolencje po śmierci Piusa XII (1958 r.):

„Dzielimy żałobę ludzkości po odejściu Jego Świątobliwości Piusa XII. W pokoleniu dotkniętym przez wojny i konflikty podtrzymywał on najwyższe ideały pokoju i współczucia. Kiedy straszliwe męczeństwo nadeszło na nasz lud w latach hitlerowskiego terroru, wówczas podniósł się głos papieża [Piusa XII] na rzecz ofiar. […] Opłakujemy wielkiego sługę pokoju”.

Joseph Lichten, członek Żydowskiej Ligi Przeciw Zniesławieniu pod patronatem B’nai B’rith w Rzymie (1963 r.):

„Papież [Pius XII] uczynił wszystko, co po ludzku możliwe, dla ratowania życia i ulżenia cierpieniu Żydów. Każde oficjalne wystąpienie papieża w tej sprawie sprowokowałoby hitlerowców do brutalnego odwetu i wyraźnie utrudniłoby dalszą akcję katolików na rzecz Żydów ”.

Jeno Levai, historyk żydowski (1965 r.):

„Nuncjusz papieski i biskupi interweniowali nieustannie zgodnie z instrukcjami papieża [Piusa XII]. Wskutek tego jesienią i zimą 1944 nie było praktyczni ani jednej katolickiej instytucji w Budapeszcie, gdzie prześladowani Żydzi nie znaleźliby schronienia”.

Pinchas Lapide, były dyplomata Izraela i ortodoksyjny rabin (1967 r.):

„Żadnemu innemu papieżowi w historii Żydzi nie dziękowali bardziej serdecznie. W dniu jego śmierci w 1958 roku niektórzy proponowali w listach otwartych, aby na wzgórzach Judei zasadzić las Piusa XII liczący 860 tysięcy drzew, aby godnie uczcić pamięć zmarłego papieża, ponieważ Kościół katolicki za jego czasów przyczynił się do uratowania blisko 860 tysięcy Żydów od pewnej śmierci z rąk hitlerowców ”.

(na podstawie tekstu ze strony Michaela Savage’a: Praise for Pope Pius XII's Stand Against Nazism and the Holocaust)