31 października 1999 r. w Augsburgu, symbolicznym miejscu narodzin Reformacji, Kościół katolicki i Światowa Federacja Luterańska oficjalnie podpisały Wspólną deklarację w sprawie nauki o usprawiedliwieniu! Olbrzymia radość. Wierzyć się nie chce. Nie o drobiazgi tu idzie, ale o samo serce, o serce serca, o głębię głębi. O samo oko cyklonu.

Ponad cztery i pół wieku katolicy i luteranie uważali, że w imię prawdy i własnej tożsamości muszą trwać na wrogich sobie barykadach. Wiernością Ewangelii oraz własnym Kościołom uzasadniały swój zasadniczy sprzeciw wobec siebie. Aż tu nagle podają sobie ręce i uroczyście podpisują zasadniczą zgodę w sprawie zupełnie fundamentalnej. Ludzie świadomi istoty sporu muszą pytać o prawdę tego wydarzenia: czy aby nie stajemy się pożałowania godnymi ofiarami obezwładniającej mody na ekumenizm (być może źle rozumiany, za wszelką cenę)?

David J. du Plessis, którego autobiografią jest niniejsza książka, zmarł w lutym 1987 r., na pięć dni przed osiemdziesiątą drugą rocznicą swoich urodzin. Z jego odejściem do wieczności skończyła się pewna epoka. Znany powszechnie jako „Mister Pentecost”, zaniósł on poselstwo zielonoświątkowe tam, gdzie o nim się nigdy przedtem nie słyszało, zachęcając następnie uczestników pentekostalnego „przebudzenia”, by pozostali w swoich dotychczasowych Kościołach i przyczynili się do ich odnowy. Powszechne jest przeświadczenie, że David du Plessis wywarł wielki wpływ na kształt współczesnego chrześcijaństwa. Uczynił on więcej niż ktokolwiek inny w tym stuleciu dla ekumenicznego porozumienia między chrześcijanami.

z przedmowy
pastora EDWARDA CZAJKO