Ostatnimi czasy wśród niektórych racjonalistów znów modne stało się całkowite negowanie historyczności takich postaci jak Jezus z Nazaretu czy Mojżesz. Zarówno w internecie, jak i w niektórych nowszych publikacjach książkowych wracają do łask dawno już odrzucone przez historyków i naukowców poglądy pewnych starych szkół oświeceniowych, a nawet marksistowskich, które takim tendencjom hołdowały. Nie jest to więc żadna rewolucja. W sumie można przecież wszystkiemu zaprzeczyć, gdy komuś tak się spodoba, nic nowego pod słońcem. Dowodem na to jest choćby Towarzystwo Płaskiej Ziemi_[1], które cieszy się ogromnym powodzeniem we współczesnych czasach. Racjonaliści to właśnie takie Towarzystwo Płaskiej Historii, która ma niewiele wspólnego z prawdziwą naukową metodologią historii.

Przez prawie 50 lat (od 1879 do 1929 r.) Towarzystwo Strażnica nauczało, że Chrystus w Biblii nazywany jest „Alfą i Omegą” (Ap 1,8.11; 21,6 i 22,13). Tytuł ten nie przeszkadzał im, by nauczać po swojemu, że Syn jest niższy rangą od Boga Ojca. Przykładowo w Dokonanej Tajemnicy (1925), z serii „Wykłady Pisma Świętego”, reklamowanej jeszcze w 1929 roku, nauczano:

Niniejszy tekst jest owocem moich dość rozległych badań dotyczących domniemanych wpływów i relacji pomiędzy wierzeniami wspólnoty z Qumran a wiarą pierwszych chrześcijan. W obliczu ogromu dostępnej literatury (już w 1959 roku o Qumran było ponad 2000 opracowań[1], choć pewna bibliografia z 1957 roku zawierała ich dopiero ponad 1500[2], to w 1969 roku było ich już ponad 6000[3]) nie było mi łatwo wybrać konkretne prace, skorzystałem więc przede wszystkim z tych opracowań, które zajmowały się stricte domniemaną zależnością chrześcijaństwa od esseńczyków.

Podczas swych badań zauważyłem, że wcale nie tylko chrześcijańscy qumraniści podważają istnienie wpływów wierzeń z Qumran na chrześcijaństwo, ale też mnóstwo badaczy niewierzących. W pewnych przypadkach nawet qumranolodzy marksistowscy podważali tezy o zależności tego typu. Nie ma tu wcale domniemanego podziału na wierzących, którzy by zaprzeczali wspomnianym wpływom, oraz na niewierzących, którzy uporczywie opowiadaliby się za ową zależnością. Jak podsumował to w jednym zdaniu M. Burrows, profesor z Yale w Stanach Zjednoczonych i dyrektor American School of Oriental Research w Jerozolimie, który nie jest chrześcijaninem: „podobieństwa pomiędzy rękopisami znad Morza Martwego a Nowym Testamentem były znacznie przejaskrawione”[4].

Dekret Arcybiskupa Kazimierza Nycza w sprawie Ruchu Rodzin Nazaretańskich

Po zapoznaniu się z wynikami prac Komisji teologiczno – prawnej, powołanej moim Dekretem z dnia 12 września 2007 r. (Nr 600/Abp/07), której zadaniem było zbadanie zdarzeń i sytuacji zaistniałych w Ruchu Rodzin Nazaretańskich, akceptuję przedstawiony przez Komisję komunikat oraz zalecenia dotyczące dalszego działania tego Ruchu.

Mocą posiadanych uprawnień, polecam uporządkowanie statusu formalno – prawnego Ruchu Rodzin Nazaretańskich w Archidiecezji Warszawskiej, praktykę jego działania oraz treści zawarte w materiałach formacyjnych. Kapłani i osoby świeckie z tego środowiska, powinny podjąć całościową reformę Ruchu, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w komunikacie wydanym na zakończenie prac Komisji teologiczno – prawnej, którego treść stanowi załącznik i uzasadnienie rozporządzeń niniejszego dekretu.

Wszystkich kapłanów należących do Ruchu Rodzin Nazaretańskich w Archidiecezji Warszawskiej, zobowiązuję do odbycia, przez kolejne trzy lata, wspólnych rekolekcji zamkniętych. Termin, tematykę i prowadzącego rekolekcje ustali Ojciec duchowny kapłanów w Archidiecezji Warszawskiej – mój Wikariusz.

† Kazimierz Nycz
Arcybiskup Metropolita
Warszawski