Zawsze miałam trudności ze zrozumieniem fragmentu Ewangelii według św. Łukasza o obfitym połowie. Szymon Piotr przypada Jezusowi do kolan i jednocześnie mówi: „Odejdź ode mnie, Panie!” (Łk 5,8). Czy gest Piotra nie jest sprzeczny z jego słowami?

Scena ta została przypomniana dzisiejszej niedzieli (piąta niedziela zwykła, rok C). Razem z powołaniem Izajasza w pierwszym czytaniu i wyznaniem Pawła o misji apostolskiej powołanie Piotra u św. Łukasza pogłębia obraz powołania chrześcijańskiego.

Dochodzimy do wniosku, że pierwszym skutkiem zbliżenia się do Boga jest doświadczenie własnej niegodności przez poznanie swoich grzechów. Izajasz, ujrzawszy Pana, woła: „Jestem mężem o nieczystych wargach” (Iz 6,5). Paweł, wspominając swoją przeszłość, przyznaje: „niegodzien jestem zwać się apostołem” (1 Kor 15,9).

Przypomnijmy, że Mojżesz w obliczu Boga, który objawił mu się w płonącym krzewie i zlecił misję wyprowadzenia ludu izraelskiego z Egiptu, zdumiony pokornie zawołal: „Kimże jestem?” (Wj 3,11). Eliasz, zanim przyjął słowa wysłannika Pańskiego o nowym zadaniu, znękany wyznał na pustyni: „Nie jestem lepszy od moich przodków” (1 Krl 19,4).

Również setnik z Kafarnaum wyznaje: „Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój” (Łk 7,6), wysyła do Jezusa poselstwo, bo nie śmie stanąć przed Nim osobiście.

Przyjrzenie się opisanym w Piśmie Świętym spotkaniom różnych postaci z Bogiem prowadzi do wniosku, że pierwszym owocem działania Ducha Świętego jest poznanie własnej grzeszności, poczucie własnej niegodności wobec nieskończonego majestatu i świętości Boga. Św. Jan przekazuje proroctwo Jezusa, że Paraklet, Duch Święty, „gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie” (J 16,8). Duch Święty najpierw przekonuje człowieka o grzechu.

Również moje doświadczenie życiowe potwierdza, że ilekroć modliłam się: „Przybądź, Duchu Święty!”, tylekroć On niezawodnie przybywał, objawiał mi swoją prawdę, a była to prawda o moim grzechu. I trzeba się było nawracać, niekiedy w bólu i łzach.

Niektórych prawda o własnej niegodności paraliżuje do tego stopnia, że tak jak setnik z Kafarnaum nie mają odwagi stanąć osobiście przed Bogiem. Innych własna niegodność skłania do szukania łaski u źródeł miłosierdzia, w Sercu Syna Bożego. Dlatego gwałtowny i niecierpliwy Piotr przypada do nóg Jezusa. Świętość Boga przyciąga go i zachwyca. Mówi „Odejdź”, ale wcale nie pragnie rozstania z Jezusem. Wyznaje swoją grzeszność, ale jednocześnie zdaje się błagać: „Panie, Ty wiesz wszystko, Ty wiesz, że jestem grzeszny, ale wiesz także, że Cię kocham! Powinieneś mną gardzić, ale Ty wszedłeś do łodzi mojego życia. Powinieneś odejść, bo nie jest to miejsce godne Ciebie, ale ja już nie mogę bez Ciebie żyć, przemieniony Twoim słowem i doświadczeniem Twojej obecności. I nawet jeśli odejdziesz, ja pójdę za Tobą!”.

Wydaje się zatem, że każde powołanie chrześcijańskie musi być poprzedzone bolesnym wylaniem Ducha. Dopiero potem dostaje się misję do wypełnienia.

Aleksandra Kowal

Zapraszam do czytania blogu apologetycznego:

http://apologetyka.katolik.pl/blog

oraz do dyskusji na forum – nie tylko na tematy poruszane na blogu:

http://apologetyka.katolik.pl/forum (wymagana rejestracja)

„Światopogląd może, a nawet powinien
korzystać z nauk i filozofii,
jednak zawsze będzie poza nie wykraczał”[1]
(prof. A.B. Stępień).

Ateizm bardzo często nie jest jedynie brakiem wiary w Boga. Gdyby tak było, niniejszy artykuł by nie powstał. A jednak został on napisany, gdyż ateizm – choć nie zawsze, to jednak bardzo często – jest tak naprawdę modelem światopoglądowym, który wprowadza konkurencyjny dla teizmu model metafizyczny i sposób wyjaśniania świata. Tym razem przedmiotem moich rozważań jest fakt, że niektórzy ateiści bardzo często utrzymują, iż nauki empiryczne potwierdzają ich ateistyczny światopogląd i sposób formułowania twierdzeń. Uważają, że religia jest niepotrzebna, ponieważ nauka już dawno udowodniła, iż świat, a zarazem człowiek nie jest stworzony przez Boga, lecz powstał w wyniku tzw. Wielkiego Wybuchu i na drodze ewolucji życia, czyli w wyniku czystego przypadku.

Giordano Bruno na przestrzeni wieków postrzegany był i nadal jest jako symbol nietolerancji katolicyzmu wobec sił postępowych. Bardzo często w kontekście Galileusza i Giordana Bruna wskazuje się na konflikt pomiędzy religią i nauką. Ponadto procesy Giordana Bruna oraz Galileusza stanowią nieustanny pretekst do krytyki Kościoła i jego działalności inkwizycyjnej skierowanej rzekomo w tych przypadkach głównie przeciwko nauce.

W analizach dotyczących Giordana Bruna dostrzec trzeba przede wszystkim kontekst historyczno-metafizyczny całej sprawy. Katolicyzm nie tylko duchowy stanowił fundament świata, ale był także ostoją porządku społecznego, podobnie jak dzisiaj demokracja (jakoś nikt współcześnie nie podnosi krzyku, gdy w imię „obrony demokracji" wysyła się siły zbrojne w celu „ratowania zdobyczy cywilizacyjnych"). Zahamowanie szerzenia rebelii wymagało odpowiedniej reakcji.

Słowa naszego tytułu nawiązują do wypowiedzi Apostoła Pawła, który już w pierwszym wieku po Chrystusie miał do czynienia z przeciwnikami krzyża (patrz poniżej słowa z Flp 3,18). Dziś, gdy nie tylko Świadkowie Jehowy trudnią się zwalczaniem tego narzędzia kaźni Jezusa, należy przypomnieć kilka faktów z historii.

Jeden z podręczników teologii dogmatycznej, powołując się na „soborową naukę” na temat „przynależności do Kościoła jako Ludu Bożego”, wymienia cztery grupy ludzi: chrześcijan katolików, chrześcijan niekatolików, niechrześcijan oraz szukających Boga. Przynależność owych grup do Kościoła podręcznik przedstawia graficznie w formie koncentrycznych kręgów: